به‌طور کلی افزایش نسبت مالکانه نشان می‌دهد سهم بیشتری از دارایی‌های شرکت از محل حقوق صاحبان سهام تأمین شده و وابستگی شرکت به بدهی کمتر است؛ اما نمی‌توان یک درصد ثابت را برای همه شرکت‌ها «نسبت مالکانه مناسب» دانست و باید صنعت، ساختار تأمین مالی و روند سنواتی شرکت را نیز بررسی کرد.

نسبت مالکانه یکی از نسبت‌های مهم در بررسی ساختار سرمایه و وضعیت مالی شرکت است و از تقسیم حقوق صاحبان سهام بر کل دارایی‌ها به دست می‌آید:

نسبت مالکانه = حقوق صاحبان سهام ÷ کل دارایی‌ها × ۱۰۰

برای مثال اگر کل دارایی‌های یک شرکت ۱۰۰ میلیارد تومان و حقوق صاحبان سهام آن ۳۰ میلیارد تومان باشد، نسبت مالکانه شرکت ۳۰ درصد است. یعنی ۳۰ درصد دارایی‌های شرکت از محل حقوق صاحبان سهام و بخش عمده باقی‌مانده از محل بدهی‌ها تأمین شده است.

به‌طور کلی هرچه نسبت مالکانه بالاتر باشد، وابستگی شرکت به منابع تأمین مالی بدهی کمتر است و معمولاً توان تحمل ریسک مالی بیشتری دارد. در مقابل، پایین بودن این نسبت می‌تواند نشان‌دهنده اتکای بیشتر شرکت به بدهی و اعتبار اشخاص دیگر باشد.

اما بالا بودن نسبت مالکانه همیشه به معنی عملکرد بهتر نیست. ممکن است شرکتی آگاهانه از تسهیلات و سایر منابع بدهی برای توسعه فعالیت خود استفاده کرده باشد و بازده مناسبی نیز از این منابع به دست آورد. به همین دلیل نمی‌توان گفت مثلاً نسبت مالکانه ۳۰، ۴۰ یا ۵۰ درصد برای تمام شرکت‌ها الزاماً خوب یا بد است.

برای تحلیل صحیح بهتر است نسبت مالکانه شرکت را با سال‌های قبل همان شرکت، شرکت‌های مشابه و متوسط صنعت مقایسه کنیم و در کنار آن نسبت بدهی، بدهی به حقوق صاحبان سهام، نقدینگی و سودآوری را نیز ببینیم.

اگر می‌خواهید فرمول نسبت مالکانه، مثال‌های محاسباتی، نحوه تفسیر نسبت و ارتباط آن با بدهی و ساختار سرمایه را کامل‌تر بررسی کنید، مقاله جامع «نسبت مالکانه چیست؟ و یا نسبت های مالی» را مطالعه کنید.